حمایت و علاقه حکام از خوشنویسی، در طول تاریخ

حمایت و علاقه حکام از خوشنویسی، در طول تاریخ

حمایت و علاقه حکام از خوشنویسی، در طول تاریخ

«سنت خوشنویسی در سلسله ی تیموریان هند نیز ادامه یافت. صفویان نیز در پیشرفت و تکامل خط نقش به سزایی داشتند. شاه اسماعیل اول نه تنها به زبان ترکی شعر می سرود بلکه خط خوشی نیز داشت. داستان پنهان نمودن بهزاد نقاش و شاه محمود نیشابوری توسط او، از بیم ربوده شدن این هنرمند گرانقدر توسط عثمانی ها، داستان مشهوری است. این دو هنرمند پس از ده سال دوباره به دربار صفویان پیوستند.

در ابتدای حکومت شاه طهماسب و در عصر فرمانروایی شاه عباس اول علاقه به هنر های زیبا به نقطه اوج خود رسید. شاه طهماسب به هنگام جوانی نقاشی ماهر بود و خطوط ثلثو نسخ و نستعلیق را به خوبی می نوشت. نسخه ای از روی یکی از کتب معروف آن زمان به نام مثنوی گوی و چوگان عارفی کتابت کرد اکنون در کتابخانه ی عمومی لنینگراد موجود است. این اثر همراه با تعداد اثری هنری دیگر که وقف آرامگاه شیخ صفی در اردبیل بوده است و در جنگ ایران و روس در سال ۱۸۲۸ میلادی به دست روس ها افتاد.»

«بهرام میرزای صفوی، برادر شاه طهماسب نیز در شعر، موسیقی و خوشنویسی مهارت داشت. نسخه ای از قرآن به خط محقق و به قلم بهرام میرزا در استامبول نگهداری می شود.

شاه عباس که گاهی به تمرین خوشنویسی می پرداخت، چنان به خوشنویسی علاقمند بود که برای خوشنویس دربار خود علیرضا تبریزی عباسی شمعدان به دست می گرفت تا وی در روشنایی آن خط بنویسد.»

«در قرن ۱۴ و ۱۵ میلادی خوشنویسانی از ایران به هند رفتند و همچنین بازرگانان نمونه هایی ار آثار اساتید ایرانی را برای فروش به ترکیه و هند صادر می کردند. از آن پس این آثار نمونه ی کار خوشنویسان بومیآن مناطق شد.

شاهان مسلمان و درویشان همانند یکدیگر شیفته ی خوشنویسی بودند. چرا که این هنر، هنری است که امکان آراستن قرآن را به زیباترین صورت برای آن مهیا می کرد و امکان هماهنگ سازی فرم و محتوای آنرا برای مسلمانان فراهم می ساخت. خوشنویسی هنر است که درآن موسیقی شعر و خط به گونه ای هماهنگ درهم می آمیزد.

«در پایان اشاره به جمله ای زیبا از نویسنده ای هندی در قرن هفدهم میلادی، خالی از لطف نمی باشد که بیان داشت: «هر آن مه در آب حیات قلم زندگی کند، نمیرد؛ بل تا حیات هست زنده باقی می ماند.»

About the Author:

ثبت ديدگاه