پیترو آرتینو (نویسنده ایتالیایی)(قسمت دوم)

//, مقالات هنری, وبلاگ/پیترو آرتینو (نویسنده ایتالیایی)(قسمت دوم)

پیترو آرتینو (نویسنده ایتالیایی)(قسمت دوم)

پیترو آرتینو (نویسنده ایتالیایی)(قسمت دوم)

پائولو پینو نظریه پرداز هنر و نقاش ونیزی شاگرد جوانی جیرولامو ساولدو هنرمند برشایی که عمدتا در ونیز به کار پرداخت بود. رساله گفتگو در باب نقاشی اثر پینو که در ۱۵۴۸ در شهر ونیز انتشار یافت، نخستین اثر انتشار یافته در ونیز درباره ی نظریه ی هنر بود. در واقع پینو مدعی است که این متن نخستین رساله ای است که به زبان ایتالیایی درباره ی نقاشی منتشر شده است. رساله ی انسان گرایانه و پر نفوذ لئون باتیستا آلبرتی با عنوان درباره ی نقاشی در سده ی پانزدهم نگاشته شده بود؛ ولی تا ۱۵۴۰ انتشار نیافت تا این که در آن سال به شکل اصلی لاتینی اش در شهر بال منتشر شده؛ و با آن که ترجمه ی ایتالیایی رساله ی آلبرتی در ۱۵۴۷ (یعنی یک سال پیش از چاپ رساله ی پینو) در ونیز انتشار یافت شاید تقارب زمانی انتشار این دو اثر بتواند مدعای پینو را مبنی بر این که رساله اش نخستین متن منتشر شده به زبان ایتالیایی درباره ی نقاشی است توجیه کند. به هر حال پینو رساله ی خود را درباره ی نقاشی تنها به سبب آگاهی از فقدان چنین آثاری در زبان ایتالیایی به نگارش درنیاورد بلکه نوشته ی آلبرتی نیز باب میلش نبود. انتقاد پینو از آلبرتی به نقاشی همچون یک ریاضی دان می نگرد حال آنکه قصد او این است که از منظر یک نقاش به نگارش درباره ی نقاشی بپردازد.

بنابراین اهمیت رساله ی گفتگو در باب نقاشی در برقراری پیوندی نزدیک کیان نظر و عمل نهفته است. علی رغم آنکه ترتیب مطالب و بسیاری از تعابیر به کار رفته در این رساله از رساله ی آلبرتی اخذ شده است، بازنگری ها و نوآوری های پینو در طرح پیشنهادی آلبرتی هم بر شم ونیزی اش و هم بر واقعیت های کارکرد هنری در روزگار وی استوار است. اگرچه این اثر نیز با بسیاری از مضامین ثابت و قراردادی مورد علاقه ی نویسندگانی که پیش از آن به نگارش درباره ی هنر پرداختند سر و کار دارد (مضامینی نظیر شرافت هنر نقاشی، آموزش هنرهای آزاد به هنرمندان و مقایسه ی نقاشی و مجسمه سازی) با این همه چنین مضامینی با حال وهوای تازه ی ونیزی ارائه شده اند. پینو در ترتیب عناصر دخیل نقاشی بر رنگ و فرایند اجرا تاکید می ورزد که این امر نمایانگر دغدغه های سنت ونیزی است. اهمیت اسلوب شخصی هنرمند در فرایند خلاقیت هنر اعتقاد به این که استعداد هنر ذاتی است مه اکتسابی و تاکید پینو بر تاثیر بصری قانع کننده ی اثر به جای کاربرد دقیق علم مناظر و مرایا و ابزارهایش حاکی از دیدگاه های هنرمندان ونیزی در آن روزگار است. گزارش پینو از تاریخ هنر از روزگار باستان تا عصر خودش که حاوی وصف هایی از نقاشان معاصر ایتالیایی و یر ایتالیایی است. مواضع نویسنده را در قبال نقاشی مشخص می سازد و از این رو خصوصا به خاطر مباحث نقد عملی اش از منظر هنرمندی ونیزی ارزش بسزایی دارد.

لودویکو دلچه در ونیز زادگاه خود به عنوان نویسنده ای حرفه ای به کار پرداخت. نوشته هایش درباره ی هنر تنها بخشی از آثار منتشر شده گسترده ترش به زبان بومی برای مخاطبان عام بود. آثار وی شامل نوشته هایی درباره ی ازدواج زنان، حافظه، سنگ های گرانبها، عشق، نشان ها و فلسفه ی مشائی و مکتوباتی با موضوعات متنوعی چون تاریخ، شرح سال، نقد ادبیف شعر و نمایش بود. او ترجمه ها و ویرایش هایی از آثار نویسندگان دیگر نیز منتشر ساخت و در قلمرو هنر، چندین رساله ی مهم درباره ی موضوعات هنری به نگارش درآورد: “گفتگو” که در آن از کیفیت، تنوع و خصوصیت رنگ بحث می شود. و اثری که آوازه ی او را در مقام منتقدی هنر بلند ساخت با عنوان گفتگویی در باب هنر، موسوم به آرتینو مباحثاتی بر سر این که “گفتگو” تا چه اندازه آرای پیترو آرتینو را که این اثر به نام او خوانده شده است باز می نماید در گرفته است، چه دلچه آرتینو را می شناخت و نامه هایش او را برای چاپ ویرایش کرده بود. دلچه در مقام نویسنده ی موضوعات هنری معرف کمال مطلوبی است که در کتاب درباری اثر کاستیلیونه از منتقدی فرهیخته و غیر هنرمند تصویر شده است.

مباحث این گفتگو کمابیش سه موضوع مجزا را در بر می گیرد: شرافت نقاشی؛ عوامل مورد نیاز برای کمال نقاشی شامل تمونه های کهن و جدید و هنر تیسین. بسیاری از اندیشه های دلچه یا از نظریه ی بلاغی یا از نظریه و نقد هنر رایج در ایتالیای مرکزی شکل می گیرد. رویکرد او به تالیف و تاریخ نگاری متاثر از نظریه و نقد هنر فلورانسی است. دلچه به خوانندگانش مطالعه ی کتاب های درباره ی نقاشی اثر لئون باتیستا آلبرتی و زندگینامه های جورجو وازاری را توصیه می کند دو اثر فلورانسی ای که سال های معدودی پیش از نشر کتاب وی منتشر شده بودند.

About the Author:

ثبت ديدگاه

error: Content is protected !!